-منطقه ورامین یک منطقه وسیع و قدرتمند از نظر جغرافیایی و پیشینه سیاسی و انقلابی می تواند همچنان یک دل و یک زبان باقی مانده و با همدلی و رشد و توسعه و مطالبه ارتقای سیاسی عقب ماندگی های گذشته خود را جبران نماید و از سویی ایجاد رقابت و بدبینی میان مردمانی که قرن ها با هم زندگی کردند و مصالح و منافع مشترک داشته و دارند،مصالح آنان را تامین نمی سازد.

بسیاری از صاحبنظران سیاسی و اجتماعی منطقه به این نظر معتقد بوده و هستند.

۲-دومین دیدگاه که نماینده مجلس آن را دنبال کرده و می کند قائل بر آن است که باید بخشهای شهرستان ارتقای سیاسی پیدا کنند تا بتوان خدمت بهتری به مردم ارائه نمود.

و از سویی دیگر اگر بخواهد ورامین ارتقای سیاسی پیدا کند باید بخش ها تبدیل به شهرستان شود تا اگر در نظر باشد استانی شکل گیرد مجموعه این شهرستان ها تبدیل به یک استان گردد و اگر قرار باشد در جنوب شرقی استان تهران استانی تحقق پیدا کند چون ورامین تبدیل به فرمانداری ویژه شده این استان با مرکزیت ورامین شکل می گیرد.

ولی آنچه امروز با آن مواجه هستیم یک واقعیت نگران کننده است که ماه ها است بسیاری از دلسوزان نسبت به آن هشدار داده اند و می توان سوابق این هشدار را در رسانه ها مشاهده کرد،حا چند مورد قابل تامل است:

۱- بعد از گذشت ماه ها اعلام تصویب فرمانداری وی‍ژه ورامین هنوز به طور رسمی ابلاغ نشده است.

۲-برخی مسئولان پیگیری تجزیه شهرستان اظهار می داشتند فرمانداری ویژه ورامین و فرمانداری پیشوا همزمان اتفاق می افتد که عملا تحقق پیدا نکرده است.

۳-می گفتند فقط ورامین در جنوب شرق فرمانداری ویژه است ولی به یکبار فرمانداری ویژه شهرستان ری اعلام می گردد و دیگر آن منحصر به فرد بودن ورامین زیر سوال می رود.

۴-نمی دانیم تضعیف ورامین با آن پیشینه کهن و سوابق درخشان و ادامه استقلال سایر بخش ها به کجا خواهد انجامید و ورامین تجزیه شده در برابر سایر شهرستان ها چه حرفی برای گفتن خواهد داشت؟

البته باید گفت هیچکس با ارتقای سیاسی بخش ها مخالف نیست ولی ارتقای بخش ها نباید به تضعیف شهرستان بیانجامد.

۵-صادقانه بگوییم دلمان برای شهری می سوزد که سالها در محرومیت توسط رژیم طاغوت سوخت و امروز هم با این وعده و عیدها می سوزد و معلوم نیست چه آینده ای در انتظار اوست.

امیدواریم همانگونه که وعده داده شده ورامین مرکز استان خرداد در جنوب شرق شود اما اگر به هر دلیلی با اتفاقات موجود این شهر تضعیف شود و نتواند به رشد و توسعه برسد و آن خلاء های تاریخی را جبران نماید باید مسببین آن در پیشگاه تاریخ پاسخگو باشند.